Monday, January 4, 2010
မာယာမဲ့ေသာျမစ္
Tuesday, December 29, 2009
မိဘ နွင့္ သားသမီး
အဲလို ေခါင္းစဉ္ တပ္လိုက္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္သိ ေတာ္ေတာ္တတ္ ေနသလားလို ့ ထင္လိမ့္မယ္.. တစ္ကယ္ေတာ့ က်ြန္မ ဘာဆိုဘာမွ မသိပါဘူး.. ေျပာျပခ်င္တဲ့ အေျကာင္းအရာေလး တစ္ခုေျကာင့္သာ အဲလို ေခါင္းစဉ္ ေပးလိုက္မိတာပါ... က်ြန္မ ပုဂံကို ခရီးသြားေတာ့ လမ္းမွာ ေတြ ့ခဲ့တဲ့ ကေလးငယ္ေလး တစ္စုေျကာင့္ပါ... မိဘဆိုတာ သားသမီးေတြရဲ ့ ေရွ ့ေဆာင္လမ္းျပ ျဖစ္ေနရမဲ့သူေတြပါ.. မိဘက သားသမီးကို လမ္းမွန္ေရာက္ေအာင္ ပို့ေဆာင္ေပးျကရတာပါ.. သားသမီး မလိုက္နာတာ မိဘ ဆိုဆံုးမ မတက္လို ့ ျဖစ္ရတာေတြပါပဲ.. ပုပၸါး ကအျပန္ ဘုရားဖူး ယာဉ္ေတြနဲ ့ ေတြ ့ခဲ့ရတယ္. ယာဉ္ေပါ္က ကေလးေတြက လမ္းမေပါ္ကို ပိုက္ဆံ ပစ္ခ်ေပးတာ ျမင္ခဲ့ရပါတယ္.. သူတို ့ေတြက လမ္းေပါ္မွာ " မုန္႔ဖိုးေပးပါဗ်ဳိ႕" ဆိုျပီး ေအာ္ဟစ္ေနတဲ့ ကေလးေတြကို ပစ္ခ်ေပးျကတာပါ.. ကားေပါ္ကေန ပစ္ခ်ေပးလိုက္ေတာ့ လမ္းေပါ္က ကေလးေတြက ဘယ္မွ မျကည့္ ေရွ ့ မျကည့္ ေနာက္ မျကည့္နဲ ့ ပိုက္ဆံ အတင္း လုေကာက္ ျကပါတယ္.. က်ြန္မတို ့ဆိုင္ကယ္သာ အရွိန္ အလြန္ျမန္ခဲ့ရင္ အဲဒီ့ လိုက္ေကာက္တဲ့ကေလး အသက္ ေပ်ာက္ေနခဲ့ပါျပီ.... တစ္ကယ္ဆို ကားေပါ္ကေန ပိုက္ဆံပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္သူမွ ပစ္မခ် ေပးသင့္ပါဘူး.. အဲလိုပဲ ကေလးေတြကလည္း " မုန္႔ဖိုးေပးပါဗ်ဳိ႕" ဆိုျပီး လမ္းမေပါ္မွာ လိုက္မေတာင္းသင့္ပါဘူး.. အဲဒီ့ေနရာမွာ လူျကီးတစ္ေယာက္မွ ရွိမေနပါဘူး... အဲလိုအခ်ိန္ ကေလးတစ္ခုခု ျဖစ္သြားပါျပီတဲ့ ဘယ္သူက ဘာသြားလုပ္ေပးမလဲ တိုက္တဲ့ ကားပဲျဖစ္ျဖစ္ ဆိုင္ကယ္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ပစ္ေျပးသြားမွာပဲ ေသေတာ့ ကိုယ့္ကေလးပဲ အသက္ ဆံုးရွံုးရမွာပဲေလ.. ဒါေတြကို မိဘေတြက မသိတာလား. မသိခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနတာလား.. သိသိျကီးနဲ ့ ပိုက္ဆံ အလကားရေအာင္ လုပ္ခိုင္း ထားတာလား.. စဉ္းစားစရာပါပဲ...အဲလို ကေလးေတြဟာ ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ ပိုက္ဆံဆိုတာ ေတာင္းရင္ ရတယ္ဆိုတဲ့ အသိစြဲသြားရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ.. က်ြန္မ စဉ္းစားမိတယ္. ကေလးဆိုတာ ဘာမွ သိေသးတဲ့ အရြယ္ မဟုတ္ေသးပါဘူး.. ေရွ ့က မိဘေတြ လူျကီးေတြ ကိုယ့္အစ္ကို အစ္မေတြ လုပ္သလို အကုန္ လိုက္လုပ္တက္တဲ့ အရြယ္ေလးေတြပါ.. အဲလို အရြယ္ေလးေတြကို ဘယ္လိုမိဘ ေမာင္နွမ သားခ်င္းေတြက အဲလိုအသိေတြ ေပးလိုက္တယ္ မသိပါဘူး... စိတ္မခ်မ္းေျမ ့စရာပါပဲ...
က်ြန္မ စစ္ကိုင္းဘက္ ဘုရားဖူး ထြက္တံုးကဆိုရင္.. ျမသိန္းတံ ဘုရားမွာ ကေလးတစ္ေယာက္က ဖေယာင္းတိုင္ ေလးေတြကို လိုက္ေရာင္းတာ ေတြ ့ခဲ့ရတယ္. ကေလးေလးက အလြန္ခ်စ္စရာ ေကာင္းပါတယ္.. စကား ေျပာတာကလည္း ရည္မြန္လွတယ္.. က်ြန္မတို ့ ဆရာျကီးက အဲဒီ့ကေလးကို ခ်စ္လို ့မုန့္ဖိုး ေပးတာ အဲဒီ့ ကေလးက မယူပါဘူး.. ဘာျပန္ေျပာလည္းဆိုေတာ့ "ေမေမက မွာထားတယ္.. သူမ်ား အလကားေပးတာ မယူရဘူးတဲ့ ကိုယ့္လုပ္အားနဲ ့ကိုရတဲ့ပိုက္ဆံကိုပဲ ယူရမယ္တဲ့.. ဒါ့ေျကာင့္ က်ြန္ေတာ္ေရာင္းတဲ့ ဖေယာင္းတိုင္သာ ဝယ္သြားပါတဲ့ "ေလ.. ဘယ္ေလာက္ ခ်စ္စရာေကာင္းလိုက္လဲ.. အဲဒီ့ နွစ္ခုကို ယွဉ္ျကည့္လိုက္ေတာ့ မိဘေတြရဲ ့ဆိုဆံုးမမွုဟာ သားသမီးေတြ အေပါ္မွာ အလြန္ အေရးျကီးပါလား ဆိုတာ သိလိုက္မိတယ္... အဲလို မိဘမ်ဳိးေတြ မ်ားမ်ားရွိေနပါေစလို ့ စိတ္ထဲမွာပဲ ျကိတ္ဆုေတာင္းေနမိပါေတာ့တယ္....
Monday, December 28, 2009
ပုပၸါးေတာင္ နွင့္ ပုဂံခရီး
 |  |
က်ြန္မတို႔က ပုဂံဘုရားဖူးတင္ဆိုျပီး အိမ္ကေနထြက္လာခဲ့ေတာ့ ပုပၸါးေတာင္ကေနအျပန္ (၃းဝဝ)နာရီရွိေနျပီ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ဘယ္လိုမွ ဇက္မမီနိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ဒါ့ေျကာင့္ စက္ေလွနဲ ့ပဲသြားဖို ့ဆံုးျဖတ္ျပီး ပုဂံဘုရားကို ဆက္လက္ဖူး ခဲ့ျကပါေသးတယ္။ ဒါေတာင္ ဗူးဘုရား၊ အလိုေတာ္ျပည့္ဘုရား၊ အာနႏၵာဘုရား ပဲေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ က်ြန္မတို ့ ့့သြားတဲ့အခ်ိန္က အာနႏၵာဘုရားပြဲေတာ္ ျဖစ္တဲ့အညီ ဘုရားဖူး ဧည့္သည္ေတြလည္း မ်ားျပားလွပါတယ္။ ေဆာင္းတြင္း ရာသီလည္းျဖစ္၊ ဒီဇင္ဘာ အားလပ္ရက္ရွည္ ပိတ္ရက္လည္း ျဖစ္တဲ့အတြက္ အနယ္နယ္ အရပ္ရပ္က ဘုရားဖူး ဧည့္သည္ေတြေရာ၊ နိုင္ငံျခားသား ဧည့္သည္ေတြေရာ စည္ကားလွပါတယ္။ ပုဂံဝန္းက်င္ ဘယ္ျကည့္ျကည့္ အဖြဲ ့လိုက္ ဘုရားဖူးေတြကို ျမင္ေနရမွာပါ။ က်ြန္မတို ့ေတြအားလံုး ေပ်ာ္ရြွင္ခဲ့ျကပါတယ္။ စက္ေလွကိုလည္း ဘုရားစာ အထပ္ထပ္ ရြတ္ျပီး လိုက္ခဲ့ရတာေတြကိုလည္း မေမ့နိုင္ပါဘူး။ ဖုန္ အရမ္းထူထပ္တဲ့ လမ္းေတြကို မျမင္မစမ္းနဲ ့ဆိုင္ကယ္ေမာင္း ရတာလည္း မေမ့နိုင္ေတာ့ပါဘူး။ အိမ္ျပန္ ေနာက္မက်နဲ႔ အျပင္မွာ ဘာမွစားမလာနဲ႔..စသည္ျဖင့္ အထပ္ထပ္ မွာလိုက္တဲ့ ေမေမ့စကားကိုလည္း က်ြန္မတို ့အားလံုး မပယ္ရွားဝံ့တဲ့အတြက္ ဘာမွမစားခဲ့ဘဲ ဗိုက္ဆာတဲ့ဒဏ္ကိုလည္း အားလံုး ခံစားရတာကိုလည္း မေမ့နိုင္ေတာ့ပါဘူး...
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္.. ပုဂံ၊ ပုပၸါး၊ တုရင္ေတာင္ ခရီးကေတာ့ျဖင့္ မေမ့နိုင္တဲ့ ခရီးတစ္ခုပဲ ျဖစ္ပါေတာ့တယ္။ ဒီလိုရာသီဥတု၊ ဒီလိုအခ်ိန္မွာ ဘုရားဖူးထြက္ရတာ ေပ်ာ္စရာ အလြန္ေကာင္းပါတယ္။ ပုဂံ ဘုရားေတြ အေျကာင္း၊ ပုပၸါးေတာင္္အျမင့္၊ တုရင္ေတာင္ ရာဇဝင္ စတာေတြကို ဘာမွမသိလို႔ ဘယ္လိုမွ မေရးျပ နိုင္ပါဘူး။ အ့ဲဒီအတြက္ ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ေနာက္ ျကံုရင္ သိလာခဲ့ရင္ ထပ္ေရးပါအံုးမယ္။ အခုကေတာ့ က်ြန္မရဲ ့ခရီးသြား မွတ္တမ္း ေသးေသးေလးပါပဲ။ က်ြန္မေနထိုင္တဲ့ ပခုကၠဴကို လာလည္ပါလို႔ ဖိတ္ေခၚပါတယ္။ ပုဂံကို အလည္တစ္ေခါက္ သြားခ်င္တယ္ ဆိုရင္လည္း လိုက္ပို႔ ေပးနိုင္လိမ့္မယ္လို ့ေမ်ွာ္လင့္ပါတယ္..
Wednesday, December 23, 2009
ဒီဇင္ဘာ ထဲက ဆင္တဲ
ဒီဇင္ဘာရ႔ဲ ညတစ္ညမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ စာအတူစုက်က္ၾကရင္း ေပါ႔ဆိမ္႔ က ‘‘ ဒီလက ဒီဇင္ဘာအားကစားလ’’တဲ႔ ‘‘ ဒို႔ေတြ မနက္အေစာၾကီး ထေျပးရင္ေကာင္းမယ္’’ လို႔ေျပာတယ္။ က်န္တဲ႔သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ႔ မနက္ေစာေစာစီးစီး ေစာင္ၿခံဳေကြးရတဲ႔အရသာကိုမလဲနိဳင္ၾကလုိ႔ သေဘာမတူပါဘူး။ အဲဒီေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ပဲ မနက္ ၄ နာရီထေျပးဖို႔ သေဘာတူလိုက္တယ္။
နံနက္ ၄ နာရီႏိွဳးဆက္ျမည္ေတာ႔ အိပ္ယာကေန မ်က္စိမဖြင႔္ပဲ ျခံဳေစာင္ဖယ္ၿပီး မတ္တတ္ရပ္လိုက္တယ္။ ‘‘အားပါး ခ်မ္းလိုက္တာ’’ ေစာင္ၿခံဳထဲ ျပန္ေျပးဝင္ခ်င္စိတ္ ေပါက္သြားတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ေပးထားတဲ႔ကတိ အပ်က္ခံလိို႔မၿဖစ္ဘူးဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ မ်က္ႏွာသစ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္လိုက္တယ္။ အရမ္းေအးေတာ့ ေရကိုလက္နဲ႔ထိတာ ဓါတ္လိုက္သလိုပဲ။ အဲဒါေၾကာင့္ သစ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ သဘက္ေဆာင္နဲ႔သုတ္ၿပီး သူငယ္ခ်င္းအိမ္ဘက္ထြက္လာခဲ႔တယ္။ အဲဒီေနာက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ စတင္ေျပးခဲ႔ပါတယ္။ ေအာက္ရပ္ကြက္ လယ္ကြင္းေတြရဲ႔ ေဘးလမ္းကေန အထက ေက်ာင္းၾကီးဆီဦးတည္ေျပးၿပီးေတာ႔ ညာဘက္ေကြ႔ ေမာင္းေထာင္ဂိတ္ကိိုၿဖတ္ၿပီး ပန္းေတာင္ေတာင္ကုတ္ လမ္းမၾကီးအတိုင္းေၿပးခဲ႔ပါတယ္။ ဆင္တဲသခၤ်ိဳင္းနားကိုေရာက္ေတာ့ ကၽြန္္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ အနည္းငယ္ေခၽြးစို႔လာပါတယ္။ တစ္လမ္းလံုးေျပးလာလို႔ေလ။ အဲဒီကေန ဆင္တဲေစ်းကိုျဖတ္ ဧရာဦးလဘက္ရည္ဆိုင္ကိုၿဖတ္ၿပီး ကမ္းနားရပ္ကြက္ ဇီးေတာလမ္းမွတဆင့္ တန္႔ၾကည္ေတာင္ေျခကို ေရာက္ခဲ႔ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ျမဴေတြေဝေနတဲ႔ ဇီးခင္းၾကီးနဲ႔ ႏွင္းေတြစိုေနတဲ႔ သစ္ပင္ေလးေတြ ကိုအခုထိသတိရေနတုန္းပဲ။ ၿပီးေတာ႔သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ ေတာင္ေၿခမွ အုတ္ခဲနဲ႔သဲကို ကိုယ္နိုင္သေလာက္သယ္ၿပီး ေတာင္ေပၚေရာက္ေတာ႔ ဘုရားေ႐ွ့မွာလွဴဒါန္းခဲ႔တယ္။ ၿပီးေတာ႔ေတာင္ေပၚကေန ဆင္တဲနဲ႔ဧရာဝတီရဲ႔ ေဝလီေဝလင္းႏွင္းေတြဆိုင္းေနတဲ႔ သဘာဝအလွကို အားပါးတရၾကည္႔ၿပီး တန္႔ၾကည္႔ေတာင္ဘုရားေပၚက ျပန္ဆင္းခဲ႔ပါတယ္။
အၿပန္ဆင္တဲေစ်းမွာ ေကာက္ညွင္းငခ်ိပ္ေပါင္းဝယ္စားၿပီးၿပန္ခဲ႔ပါတယ္။ အိမ္ေရာက္ေတာ႔ အဝတ္အစားအၿမန္လဲၿပီး ေက်ာင္းကိုအျမန္ထြက္ခဲ႔တယ္၊ အခန္းဝေရာက္တယ္ဆိုရင္ပဲ ‘‘မဂၤလာပါ ဆရာမ’’ ဆိုတဲ႔ ညီညာနာဝင္ခ်ိဳတဲ႔ အသံကိုၾကားလိုက္ရတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္တိို႔ႏွစ္ေယာက္လည္း တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည္႔ရင္း အနည္းငယ္႐ွဳံ႔မဲ႔သြားၿပီး‘‘သူငယ္ခ်င္းေရ ဒီေန႔ေတာ႔ ထိုင္ထပဲလုပ္ရမလား၊ ဗိုက္ေၾကာပဲ လိမ္ဆြဲခံရမလား၊ ေပတံေစာင္းနဲ႔မိမလား၊ တစ္ခုခုေတာ႔ ခ်ီးျမွင္႔ခံရမွာပဲ’’
ဒါေလးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႔ ဒီဇင္ဘာေတြထဲက ဒီဇင္ဘာေလးတစ္ခုပါ
ေခါင္းစီးေလးနဲ႔အညီ မွ်ေဝခံစားနုိင္ပါေစလို႔
Tuesday, December 15, 2009
လူတိုင္းေအာင္ျမင္ခ်င္ရင္ A to Z ကို သတိရပါ
Avoid negative sources, persons, places, things and habits.
အဆိုးျမင္တတ္တဲ့ အရင္းအျမစ္၊ လူေတြ၊ ေနရာေတြ၊ အရာ၀တဳေတြနဲ႕ အမူအက်င့္ေတြကို ေရွာင္ပါတဲ့။
Believe yourself.
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယံုၾကည္ပါ။
Consider things from every angle.
အရာတိုင္းကို ရႈေထာင့္စံုက စဥ္းစားေတြးေတာပါ
Don’t give up and don’t give in
ဘယ္ေတာ့မွ လက္မေလွ်ာ့ပါနဲ႕ ၿပီးေတာ့ အရံႈးမေပးပါနဲ႕
Enjoy life today. Yesterday is gone and tomorrow may never come.
ပစဳပၸန္မွာ ဘ၀ကို ေပ်ာ္ေအာင္ေနပါ။ မေန႕က ကုန္လြန္ခဲ့ၿပီး မနက္ျဖန္က ေရာက္ခ်င္မွ ေရာက္လာမွာပါ
Family and friends are hidden treasures, seek them and enjoy their values.
မိသားစုနဲ႕ သူငယ္ခ်င္း ဆိုတာ ပုန္းကြယ္ ေနတဲ့ ရတနာ ေတြပါ။ သူတို႕ကိုေတြ႕ေအာင္ ရွာေဖြၿပီး သူတို႕ကို ေကာင္းေကာင္း တန္ဖိုး ထားပါ။
Give more than you planned to
စီစဥ္မွန္းထားတာထက္ ပိုေပးပါ
Hang on to your dreams
အိပ္မက္မ်ားကို ျမဲျမဲဆုပ္ကိုင္ထားပါ
Ignore them who try to discourage you
သင့္ကို စိတ္ဓာတ္က်ေအာင္ၾကိဳးစားသူ၊ စိတ္ဓာတ္က်ေစသူမ်ားကို လ်စ္လ်ဴရႈပါ
Just do it
ရဲရဲသာလုပ္ပါ
Keep trying no matter how hard it seems, it may get easier
ဘယ္ေလာက္ခက္တယ္လို႕ ထင္ေနပါေစ၊ ဆက္ၾကိဳးစားေနပါ၊ ပိုလြယ္ေကာင္းလြယ္ေနပါလိမ့္မယ္
Love yourself first and most
ကိုယ့္ကိုယ္ကို ပထမဆံုးနဲ႕ အမ်ားဆံုးခ်စ္ပါ
Make it happen
အျဖစ္ရွိေအာင္ အလုပ္လုပ္ပါ
Never lie, cheat or steal, always strike a fair deal
ဘယ္ေတာ့မွ မလိမ္ပါနဲ႕၊ မညာပါနဲ႕၊ မခိုးပါနဲ႕၊ အျမဲ တရားမွ်တမႈရွိတဲ့ ဆက္ဆံေရးတစ္ခုကို တိုက္ယူပါ
Open your eyes and see things as they really are
သင့္အျမင္မ်ားကို ဖြင့္ထားပါ။ ၿပီးေတာ့ အရာရာကို အမွန္အတိုင္းျမင္ႏိုင္ပါေစ
Practice makes perfect
ေလ့က်င့္ျခင္းသည္သာ အမွန္တကယ္ ၿပီးျပည့္စံုေစသည္
Quitters never win and winners never quit
လက္ေလွ်ာ့သူ ဘယ္ေတာ့မွ မေအာင္ႏိုင္၊ ေအာင္ႏိုင္သူ ဘယ္ေတာ့မွ လက္မေလွ်ာ့
Read, study and learn about everything important in your life
သင့္ဘ၀အတြက္ အေရးႀကီးေသာ အရာအားလံုးကို အျမဲ ဖတ္ပါ၊ ေလ့လာပါ၊ သင္ယူပါ
Stop procrastinating
Take control of your own destiny
သင့္ပန္းတိုင္ကို သင္ကိုယ္တိုင္ ထိန္းခ်ဳပ္ပါ
Understand yourself to better understand others
သူမ်ားကိုပိုနားလည္ဖို႕အတြက္ သင္ကိုယ္တိုင္ကို သင္ ပိုနားလည္ပါေစ
Visualize it
စိတ္ထဲမွာ တံဆိပ္ခတ္ႏွိပ္ထားသလို ဓာတ္ပံုရိုက္ထားသလို စြဲျမဲေနပါေစ
Want it more than anything
ကိုယ့္ကိုယ္ကို နားလည္မႈကို အျခားအရာအားလံုးထက္ ပို လိုခ်င္ေနပါေစ
Xcellerate your efforts
ကိုယ့္အားထုတ္ၾကိဳးပမ္းမႈေတြကို အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ လုပ္ပါ။
You are unique of all God’s creation, nothing can replace you
ေလာကမွာ ရွိတဲ့ သဘာ၀တရားရဲ႕ ဖန္တီးမႈေတြထဲမွာ သင္ဟာ အႏႈိင္းမဲ့ျဖစ္တဲ့အတြက္ သင့္ကို မည္သည့္အရာကမွ အစားထိုးလို႕ မရႏိုင္ဘူး ဆိုတာကို သတိရပါ။
Zero in on your target and go for it
သင့္ရည္မွန္းခ်က္ကို အာရံုစူးစိုက္ပါ။ ၿပီးေတာ့ အဲဒါကိုရေအာင္ ေရာက္ေအာင္ သြားပါ။
Wednesday, December 9, 2009
တမ္းတမိတဲ့ ဆင္တဲ
အခုေတာ့ sinde cafe ၃ လၿပည္႔ေမြးေန႔မွာ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ပါပဲ သူငယ္ခ်င္းအားလံုးကို မဂၤလာပါလို႔ အဆင္သင့္စြာနဲ႔ ဒီစင္ၿမင့္ေလးေပၚကပဲ အဲ ဒီ blog ေလးေပၚကပဲ ပဏာမဦးစြာ ႏွဳတ္ခြန္းဆက္သလိုက္ပါတယ္။ တို႔တေတြေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ခြဲခြါခဲ့ရေပမယ့္ ဆင္တဲေၿမေလးရယ္ ပန္းေတာင္းေတာင္ကုတ္လမ္းမၾကီးရယ္ မိခင္ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးရယ္ မိုးေကာင္းဘုရားၾကီ နဲ႔ သိမ္ကုန္းဘုရားၾကီးရယ္ တန္႔ၾကည္႔ေတာင္ေစတီ နဲ႔ ေ႐ႊဘံုသာေစတီေတာ္ျမတ္ၾကီးရယ္ ေက်ာင္းသားဘဝေလးေတြရယ္ကိုေတာ့ အၿမဲအမွတ္ရေနႀကမွာပါ။
အထူးသျဖင့္ အေျခေနအမ်ိဳးမ်ိဳးေႀကာင့္ ခြဲခြါေနရတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြ ဆင္တဲၿမိဳ႔ရဲ႔ အေငြ႔အသက္ကေလးေတြနဲ႔ ျပန္လည္ဆံုဆည္းခြင့္ရေအာင္ ဆင္တဲၿမိဳ႕ကိုမေရာက္ဘူးေပမယ့္ sinde cafe မွတဆင့္ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းသစ္ေတြတိုးပြားၿပီး ေရာက္လာသူအားလံုးကို ရသေပါင္းစံုေပးစြမ္းနိုင္ေအာင္ ဆိုတဲ့ရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ ဒီ blog ေလးကိုစတင္ေမြးဖြားခဲ႔တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေပါ့ဆိမ့္ၾကီးကိုလည္း အထူးေလးစားေက်းဇူးတင္မိပါေႀကာင္းနဲ႔ sinde cafe ၃ လျပည္႔ေမြးေန႔မွသည္ ဆက္လက္၍ အေကာင္းအေကာင္းမ်ားကို ေပးစြမ္းနိုင္ပါေစလို႔ ...
ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္းလွ်က္
The Light မဂၢဇင္းထဲက ကဗ်ာတပုဒ္လို
ကေလာင္တလက္
စာ တရြက္နဲ႔
ႏွစ္သက္တဲ့ေကာ္ဖီခါးသာ
အနားမွာရွိရင္ေလ .....
Monday, December 7, 2009
Eagle Story
သိမ္းငွက္ တစ္ေကာင္ဟာ သက္တမ္း အျမင့္ဆံုး (၇၈)ႏွစ္အထိ အၾကာႀကီး ေနႏိုင္ဖို႔အတြက္ ၄င္းရဲ႕သက္တမ္း တစ္၀က္ေက်ာ္ျဖစ္တဲ့ (၄၈)ႏွစ္ ေရာက္တဲ့အခါ ခက္ခဲတဲ့ Decision တစ္ခုကို ခ်ရပါေတာ့တယ္။ သူ႔ကိုယ္သူ ျပန္သံုးသပ္ ၾကည္႔တဲ့အခါမွာေတာ့ လက္သည္းမ်ားဟာ ရွည္လြန္းလာလို႔ သားေကာင္ကို ဖမ္းကုပ္တဲ့အခါ ခဲယဥ္းလာပါတယ္။ ထိုးဆိတ္ဖို႔ ႏႈတ္သီးဟာလည္း ရွည္လာတာႏွင့္အမွ် ေကြးေကာက္ လာတာမို႔ ရင္၀ကို ထိုးစိုက္လို႔ လာပါေတာ့တယ္။ အေတာင္ေတြ ဟာလည္း ေလးလံ ေလာက္ေအာင္ သားေမႊးေတြ ထူထပ္ လာတာေၾကာင့္ ပ်ံသန္းဖို႔ ခက္ခဲ လာပါတယ္။ ဒီသိမ္းငွက္ဟာ ဒါကိုပဲ စိတ္ပ်က္ေနရင္ သက္တမ္း (၄၈)ႏွစ္နဲ႔တင္ ဘ၀ကို နိဂံုးခ်ဳပ္လည္း ရတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ထိုင္ၿပီးစိတ္ပ်က္ ေနမယ့္အစား ခက္ခဲတဲ့စြန္႔စားမႈကို စြန္႔စားလိုက္ ရတာကမွ ဒီတိုင္း အေသခံတာထက္ ျမတ္တယ္လို႔ ခံစားလာရတယ္။ ဒီေတာ့ ပထမ စြန္႔စားခန္းေလး စဖို႔အတြက္ အျမင့္ဆံုး ေက်ာက္ေတာင္တစ္ခုမွာ အသိုက္ကို ေဆာက္ပါတယ္။ အသိုက္ထဲမွာ ႏႈတ္သီးကို ကၽြတ္မထြက္မခ်င္း ေက်ာက္ေတာင္နံရံနဲ႔ ေဆာင့္ၿပီး ရက္ေပါင္း (၁၅၀)ၾကာေအာင္ ႏႈတ္သီးအသစ္ ျပန္ေပါက္ဖို႔အတြက္ သည္းခံေစာင့္ဆိုင္း ေနပါတယ္။ အသစ္ ျပန္ေပါက္လာတဲ့ ႏႈတ္သီးနဲ႔ ဒုတိယ စြန္႔စားခန္းအတြက္ ႏႈတ္သီးသစ္နဲ႔ ၄င္းရဲ႕ လက္သည္းရွည္ ေတြကို တစ္ေခ်ာင္းခ်င္း ဆြဲႏႈတ္ျပန္ပါတယ္။ တစ္ဖန္ လက္သည္း အသစ္ေတြ ထြက္လာတဲ့ အခါမွာေတာ့ အေတာင္မွာရွိတဲ့ ေလးလံလွတဲ့
Featherေတြကို တစ္ေခ်ာင္းခ်င္း ဆြဲႏႈတ္လိုက္ပါတယ္။ (၅)လၾကာၿပီး ခ်ိန္မွာေတာ့ Feather အသစ္ေတြ အစံုထြက္လာတဲ့ အခါမွာေတာ့ ေပါ့ပါး သစ္လြင္လွတဲ့ ႏႈတ္သီး၊ လက္သည္း နဲ႔ သားေမႊးေတြက သိမ္းငွက္တစ္ေကာင္ကို
ေနာင္အႏွစ္ (၃၀)အထိ ထပ္ၿပီးေနသြားႏိုင္ေအာင္ ဘ၀သစ္ကို ေခၚေဆာင္ သြားပါေတာ့တယ္။
ဒီလိုပါပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အသက္ရွင္ ေနထိုင္ေနတဲ့ ေလာကႀကီးထဲမွာ ႏႈတ္သီး၊ လက္သည္း၊ အေမႊး အေတာင္ ေတြနဲ႔တူတဲ့ မိမိကိုယ္ကို ျပန္စိန္ေခၚမႈေတြနဲ႔ ေတြ႔ႀကံဳလာရတဲ့ အခါမွာေတာ့ ဒီအတိုင္း စိတ္ပ်က္လက္မႈိင္ၿပီး သူမ်ားကို
အျပစ္ ထိုင္တင္ေနမယ့္အစား Painful Process ကိုရေအာင္ျဖတ္ၿပီး ကိုယ္တိုင္ ေျပာင္းလဲႏိုင္မွ ဘ၀သစ္ကို ရရွိ ခံစားႏိုင္ ၾကမွာပါ။ ဒီဘ၀သစ္ တစ္ခု စဖုိ႔အတြက္ ခက္ခဲတဲ့ ေျပာင္းလဲမႈေတြကို ကိုယ္တိုင္ ရင္ဆိုင္ ေျပာင္းလဲႏိုင္မွ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ေဟာင္းႏြမ္းေနၿပီျဖစ္တဲ့ အက်င့္ဆိုး၊ စရိုက္ဆိုး (Old habit, Old tradition) ေတြကို စြန္႔ပစ္ႏိုင္မွ ဘ၀သစ္ကို ျပန္သြားႏိုင္မွာပါ။ ေနာက္ထပ္ သက္တမ္းၾကာၾကာ ဆက္လက္ ရပ္တည္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ Idea အသစ္ေတြကို
လက္ခံေျပာင္းလဲႏိုင္ရပါမယ္။ အက်င့္ဆိုးဆိုတဲ့ စိတ္အမိႈက္ေတြကို လႊင့္မပစ္ဘဲ ဆက္လက္ သိမ္းဆည္း ထားရင္ေတာ့ မိမိကိုယ္မိမိ ညွဥ္းဆဲၿပီး အေသခံတာနဲ႔ အတူတူပါပဲ။ လူတိုင္းမွာ ကိုယ္တိုင္ မသိႏိုင္တဲ့ အတြင္းစိတ္အား Inner Potential ေတြ ရွိၾကပါတယ္။ မသိၾကတာက ခက္တာပါ။ တစ္ကယ္ ဒီစိတ္ကို ဆြဲထုတ္ အသံုးခ် ႏိုင္တဲ့သူကလည္း မိမိကို္ယ္တိုင္သာ ျဖစ္ပါတယ္။ Today is for Tomorrow. Yesterday for Today. ကိုယ့္ Habit ကို ကိုယ္ Change ႏိုင္ရင္ ကိုယ့္အတြက္ Result ပါပဲ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အရင္ ေျပာင္းလဲၾကည္႔ၿပီး သူမ်ားေတြကလည္း မိမိ ေျပာင္းလဲလာေၾကာင္း အသိအမွတ္ ျပဳလာၾကရင္ သင့္ရဲ႕ဘ၀လည္း ေျပာင္းလဲသြားမွာပါ။ အေဟာင္းထဲမွာပဲ ၀ဲလည္ ေနၾကမယ့္အစား ေျပာင္းလဲတာပဲ ေကာင္းပါတယ္။ စိတ္ကို ဖြင့္လုိက္ပါ။ အတိတ္ကို ေမ့လိုက္ပါ။ ရင္ထဲမွာ အစိုင္အခဲ မထားပဲ ေခ်ဖ်က္ဖို႔အတြက္ ေတာင္းပန္သင့္တာကို ေတာင္းပန္လိုက္ပါ၊ ၀န္ခံစရာ ရွိတာကို ရဲရဲ ၀န္ခံလိုက္စမ္းပါ။ ေျပာင္းလဲစရာ ရွိတာကိုလည္း ေနာက္လွည္႔ မၾကည္႔စတမ္း ေျပာင္းလဲပစ္စမ္းပါ။ သိမ္းငွက္လို ႏႈတ္သီးသစ္၊ လက္သည္းသစ္၊ အေတာင္ပံသစ္ေတြနဲ႔ ေပါ့ပါးလြတ္လပ္စြာ ဟိုးအျမင့္ စိတ္ရွိရာကို ပ်ံသန္းလုိက္ၾကပါ။ ကၽြန္ေတာ္အႀကိဳက္ဆံုး "Secrets of the Millionaire Mind" စာအုပ္ထဲက စာသားေလးနဲ႔ အဆံုးသတ္ လိုက္ပါရေစ။
ဒီစာကို ဖတ္ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္း အေပါင္း စိတ္ဓာတ္ခြန္အားေတြ ရရွိႏိုင္ၾကပါေစခင္ဗ်ာ...။
"If you want to change the fruits,
You will first have to change the roots."
"If you want to change the visible,
You must first change the invisible."
ဒီစာေလးက ကၽြန္မဆီကို Forward Mail ကေနေရာက္လာတဲ့ စာပါ၊ ကၽြန္မတို႕ လူသားတိုင္း စိတ္ခြန္အား တိုးတက္ေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵနဲ႕ ျဖန္႕ေ၀ေပးလိုက္တာပါ..ဒါေလးကို ဖတ္မိေတာ့ ကၽြန္မတို႕ ငယ္ငယ္တံုးက သင္ခဲ့ရတဲ့ "ထိပ္ဆံုးသို႕" ကဗ်ာေလးကို သြားအမွတ္ရမိတယ္.. အဲဒီ့ကဗ်ာေလးကို သူငယ္ခ်င္းတို႕ ျပန္အမွတ္ရေစဖို႕ ေဖာ္ျပေပးလိုက္ပါတယ္....
"ထိပ္ဆံုးသို႕"
တစ္ေတာင္ေပၚ တစ္ေတာင္ဆင့္
ေတာင္အျမင့္ ပတ္ၿခံရံ။
တစ္ေတာင္ဆံုးျပန္ေတာ့
တစ္လံုး က်န္ျပန္ေပသမို႕
ဖန္ဖန္ေလ အားအင္ႏႈိးလို႕ရယ္
ႀကိဳးေလွ်ာက္ရျပန္။
ခါတေလ တစ္ကယ္ပန္းတာေၾကာင့္
ေတာ္ပါၿပီ ဆက္မလွမ္းခ်င္ဘု
ရပ္တန္းက ရပ္မယ္ႀကံ
အမွန္ေတာ့ ျဖစ္ႏိုင္မလား။
စခဲ့မိတာေပ့ါ
တစ္ေန႕မွာ ဆံုးရာေရာက္ပါလိမ့္
အားေလွ်ာ့ကာ ဆုတ္ခ်င္စမ္းပါနဲ႕
စိတ္ႏြမ္း အသာေျဖဦး
မာလာေငြ ကန္ေရေအးရယ္ႏွင့္
ငွက္ေတးကို အာရံုဆင္လို႕
မူတစ္သြင္ အားအင္သစ္လိုက္ပါ့
ခ်စ္ဖြယ့္လူသား။ ။
Friday, December 4, 2009
ညီမေလး
ညီမေလးေရ... စိတ္ကူးနဲ႕လက္ေတြ႕ တစ္ထပ္တည္း မက်ႏိုင္တဲ့ အေျခအေနမွာ လက္ေတြ႕ ဘ၀ထဲကိုပဲ ျပန္သြားမိတာ ညီမေလး အျပစ္မတင္နဲ႕ေနာ္. ညီမေလးနဲ႕ ကိုကိုနဲ႕က မဆံုနိုင္တဲ့ မ်ဥ္းျပိဳင္ႏွစ္ေၾကာင္းလိုပဲ ဘယ္ေတာ့ဆံုမလဲ ေစာင့္ေမွ်ာ္ရင္းနဲ႕ပဲ ေ၀းကြာခဲ့ၿပီ.. ဒါေပမဲ့ ကိုကို ေက်နပ္ပါတယ္ ညီမေလးရယ္ .. ကိုကိုတို႕ ႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ မျပတ္ႏိုင္တဲ့ အခ်စ္ေတြနဲ႕ ခ်စ္ခဲ့ၾကတာကိုေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့ႏိုင္မယ္ မထင္ေတာ့ပါဘူး.. ကိုကို႕စိတ္ထဲမွာ ညီမေလး အၿမဲတမ္း ရွိေနတယ္ဆိုတာ ယံုပါ.. ကိုကိုနဲ႕ညီမေလး ခ်စ္ခဲ့ၾကတဲ့ ကာလက တိုေတာင္းလြန္းလွေပမဲ့. ကိုကို ညီမေလးကို သိပ္ခ်စ္တယ္ဆိုတာ ညီမေလးယံုပါေနာ္..တစ္ကယ္ေတာ့ ကိုကိုနဲ႕ ညီမေလးက ဆိုင္သူေတြကိုယ္စီရွိေနရဲ႕နဲ႕ တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ အေပ်ာက္မခံႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ခ်စ္မိသြားတာ ယံုႏိုင္စရာမရွိဘူးေနာ္. ကိုကိုတို႕ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္ကို ဘယ္သူကမွ ခ်စ္သူေတြလို႕ မထင္သလို ဘယ္သူမွမသိဘဲ လူမသိသူမသိ ကြဲကြာသြားၾကတာ ၀မ္းနည္းလို႕မဆံုးဘူး.. ကိုကိုက ေယာက်္ားတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ မ်က္ရည္က်ရေလာက္ေအာင္ ခ်စ္ခဲ့မိတာ ညီမေလးတစ္ေယာက္ပဲ ရွိတယ္ဆိုတာယံုပါ... ပထမဆံုးအခ်စ္မဟုတ္ခဲ့ေပမဲ့ အခ်စ္ဆံုးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္.. (၂၁-၁၁-၀၉) မွာ ခ်စ္သူေတြျဖစ္ၿပီး (၄-၁၂-၀၉) မွာ လမ္းခြဲစကားေျပာလိုက္ရတာ.. ဘယ္ေလာက္၀မ္းနည္းစရာေကာင္းလဲ.. မခ်စ္ေတာ့လို႕မဟုတ္ဘဲနဲ႕ ခ်စ္ေနရဲ႕နဲ႕ ေ၀းကြာရတာ အဆိုးဆံုးပဲ ညီမေလးရယ္.. ေ၀းကြာျခင္းရဲ႕ေနာက္မွာ ဆံုမွတ္တစ္ခုရွိေနေသးတယ္ဆိုရင္လည္း ေမွ်ာ္လင့္လို႕ရႏိုင္ရဲ႕. အခုေတာ့ညီမေလးရယ္... ဘယ္လိုပဲ ေ၀းကြာပါေစ.. ဘယ္လိုပဲ မေတြ႕ရပါေစ.. ညီမေလးကို ကိုကုိအၿမဲတမ္းခ်စ္ေနတယ္ဆိုတာေတာ့ ယံုထားေပးပါညီမေလးရယ္.. ကိုကို .. ညီမေလးကို အရမ္းခ်စ္တယ္.....
Monday, November 16, 2009
ရင္ဘတ္ထဲက ဆူူးတေခ်ာင္း
သာမန္၀န္ထမ္းမိသားစု တခုကေပါက္ဖြါးႀကီးျပင္း ခဲ့တဲ့သူဟာရိုးသားျဖဴစင္စြာ နဲ႔ပဲ ငယ္ဘ၀တခု လံုးကို ျဖတ္သန္းခဲ့ပါတယ္။ သူတို႔ရြာကဆင္တဲနဲ႔(၃)မိုင္ေလာက္ေ၀းတဲ႔ဧရာ၀တီျမစ္နံေဘးက ရြာေလးတရြာေပါ့။ သူတို႔ မိသားစုကလဲြလို႔က်န္တဲ့လူေတြက လယ္သမားေတြမ်ားပါတယ္။ သူရြာမွာေနရတာအရမ္းေပ်ာ္ပါတယ္။ ေဘးအိမ္ ကလူေတြရဲ့ စပါးနယ္တဲ့ တလင္းထဲကိုသြားၿပီး လွည္းစီးရတာ၊ျမစ္ထဲက သဲေသာင္စပ္ေတြမွာေရကူးရတာအရမ္း ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းပါတယ္။
တတိယတန္းေရာက္ေတာ့ ရြာေက်ာင္းကေန အထက(ဆင္တဲ) ေက်ာင္းႀကီးကို ေျပာင္းတက္ခဲ့ပါတယ္။ မန္က်ည္းပင္ႀကီးေအာက္က သစ္ျမစ္ေတြရယ္၊န၀ေဒး ေဆာင္ေရွ႕ကျမက္ခင္းေတြရယ္၊ ေက်ာင္းေဆာင္ေတြေရွ႕ ကေကာ္ရစ္တာေတြဟာ သူတို႔ေျပးလႊားေဆာ့ကစားခဲ့တဲ့ေနရာေလးေတြေပါ့။
ဒီလိုနဲ႔ေနလာလိုက္တာ သူ အထက (ဆင္တဲ)ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးမွာေပ်ာ္ပါတယ္။ သူ႕ဘ၀ဟာအျဖဴေရာင္ စာရြက္တရြက္လို ျဖဴစင္ခဲ့ပါတယ္။ သူ(၈)တန္းေရာက္ေတာ့သူတို႕ေက်ာင္းမွာ computer ဆိုတာႀကီးေရာက္လာ ပါတယ္။ ဒီ computer ဆိုတာႀကီး ကို(၉)တန္းေဆာင္ရဲ့ထိပ္ဘက္အစြန္ဆံုးအခန္းမွာ ထားပါတယ္။တေန႔သူတို႔ (ဂ)တန္း(A)တခန္းလံုးအတန္း ပိုင္ဆရာမဦးစီးၿပီး compute အခန္းကိုလာရတယ္။အဲ့ဒီက်မွ သူ computer ဆိုတာႀကီးကိုစျမင္ဖူးတာပါ။ ရြာသားပဲဗ်ာ။ဘာသိမွာလဲ။
သူတို႔အတန္းသူ/သားအားလံုး ကိုယ့္နာမည္ေလးေတြကို computer ေပၚမွာအလွည့္က်ရိုက္ခြင့္ရၾက တယ္။ ေက်ာင္းက computer ကိုကိုယ္ပိုင္ပစၥည္းလို႔ထင္ေနတဲ့ မ်က္နွာေၾကာတင္းတင္းဆရာ နဲ႔သူစေတြဖူးတာ ပါပဲ။
ပုထုဇဥ္လူသားမွန္သမွ်ဟာ အမွားမကင္းဘူး ဆိုတဲ့ ဘုရားေဟာတရားေတာ္ဟာ အရမ္းကိုမွန္ကန္းလြန္း ပါတယ္။ သူတို႔ အထက(ဆင္တဲ)ေက်ာင္းမွာလဲ ပုထုဇဥ္ ျဖစ္တဲ႔အခိ်ဳ႕ ဆရာ/ဆရာမေတြဟာအမွားေတြ က်ဴးလြန္ၿပီး သူတို႔ရဲ့ငယ္ရြယ္ႏုနယ္ေသးတဲ့ ႏွလံုးသားေတြကို ဒဏ္ရာရေစခဲ့ပါတယ္။ သူမေမ့ပါဘူး။
ဥပမာ ဆရာမ A ရယ္၊ဆရာမB ရယ္၊ ဆရာ C ရယ္ကဘာသာတေယာက္ တမ်ိဳးစီ က်ဴရွင္သင္ ၾကတယ္ ဆိုၾကပါစို႔။ A ဆီမွာတက္တဲ့သူဟာ B ရယ္၊C ရယ္ဆီမွာလဲတက္ ကိုတက္ရမယ္။ D ဆီမွာတက္လို႔မရဘူးလို႔" ပဲႀကီး " ကဆရာမႀကီး တေယာက္ကသူ႔ကိုေျပာတယ္။ (၁၀)တန္းေရာက္ေနတဲ့သူဟာအဲဒီေလာက္ ေတာ့သိပါၿပီ။ သူB နဲ႕C ကိုေမးၾကည့္ေတာ့အဲဒီကိစၥ မရိွပါဘူးတဲ့။တကယ္ေတာ့ A ဟာ B နဲ႔ C ရဲ့နာမည္ေကာင္း ရျခင္း ကိုအမွီေကာင္းျပဳၿပီး လုပ္စားေတာ့မယ္ဆိုတာ ထင္ရွားမေနဘူးလား?။
ေက်ာင္းက computer ကိုကိုယ္ပိုင္ပစၥည္း လိုထင္တဲ့ မ်က္ႏွာေၾကာတင္းတင္း နဲ႔ဆရာဟာ သူ(၁၀) တန္း ႏွစ္မွာ သင္ပါတယ္။ သင္ၾကား ျပသရာမွာ ေတာ့ေကာင္းတယ္လို႔ေျပာၾကတာပါပဲ။ သူက ဒီ ဆရာဆီမွာ က်ဴရွင္မတက္ဘူး။ သူလိုပဲ သူ႔ သူငယ္အရင္းအခ်ဳိ႕တို႔လည္းအတူတူပဲ။ အသင္အျပ နာမည္ ေကာင္းရတဲ့ ဒီ သခ်ၤာ ဆရာဟာ လက္သံကလည္း အေတာ္ေျပာင္လွပါတယ္။မေန႔ကပဲ (B)ခန္းထဲက အိျႏၵာေက်ာ္ဇင္ လို႔ သူတို႔နာမည္ေျပာင္ေပးထားတ ဲ့ျဖဴျဖဴပိန္ပိန္ ေကာင္မေလးရဲ့ပါး ကို ဘယ္ျပန္/ညာျပန္ ဂ်ပန္ လိုရိုက္တယ္ ဆိုတဲ့ သတင္းထြက္လာပါတယ္။(၁၀)တန္းဆိုေတာ့ အပ်ိဳျဖစ္ၿပီ။ ေကာင္မေလးေတာ့ရွက္မွာပဲလို႔ ေတြးၿပီး ေကာင္မေလးကို သူသနားသြားတယ္။ ဘယ္လိုျပစ္မွဳမ်ိဳး ကို က်ဴးလြန္မိ လို႔ဒီေကာင္မေလးကိုဒီေလာက္ ဆံုးမရတာလဲလို႔စံုစမ္းၾကည့္ေတာ့ ဒီဆရာ စာသင္ေနခ်ိန္မွာ တျခားဘာသာတဲြက စာကိုကူးေနလို႔ပါတဲ့။ ေၾသာ္..အေတာ္ ႀကီးတဲ့ျပစ္မွဳႀကီးပါလား!
အဲဒါဆို သူတို႔ (A)ခန္းထဲမွာ ေရာ ဒီလိုကိစၥမ်ိဳးေတြမရိွဘူးလား။ ေန႔တိုင္းကိုရိွပါတယ္။ ဒုတိယ အတန္း ကေကာင္မေလး ေတြ ဒီဆရာ ရူပေဗဒသင္ေနခ်ိန္မွာ Bio ေတြ ကူးေရးေနတာသူေတြ႕တယ္။ သူလဲ ဒီေကာင္ မေလးေတြ အတြက္အရမ္း စိုးရိမ္သြားတယ္။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ဒီဆရာေလွ်ာက္လာတာ ဒုတိယတန္းနား ကို ေရာက္လာၿပီ။ ဒီဆရာ စကားအခ်ိဳ႕ေျပာတယ္။ ေကာင္မေလးေတြက လဲ ရီရီ ေမာေမာနဲ႕စကားျပန္ေျပာတယ္။ ဟင္..ဘာမွလဲမျဖစ္ပါလား? သူအေတာ္အံ့ၾသသြားတယ္။ (ေၾသာ္.. ဒီေကာင္မေလးေတြက ဒီဆရာဆီမွာ က်ဴရွင္တက္တာကိုး..)
ေနာက္တပတ္ မွာေတာ့ ကံၾကမၼာက သူနဲ႔သူ႔ သူငယ္ခ်င္းေပါ့ဆိမ့္ တို႔ အလွည့္ ဆိုပါေတာ့။ ဒီဆရာဟာ အတန္းထဲ ကို သူ႔ထက္ေနာက္က်ၿပီးမွ ၀င္လို႔မရပါဘူး။ အဲဒီေန႔ကဒီဆရာ အခ်ိန္မေရာက္ခင္ သူအိမ္သာ သြားတယ္။ သူအတန္းထဲ ကိုျပန္လာေတာ့ ဒီဆရာ ေက်ာက္သင္ပုန္းေပၚကေျမျဖဴေတြ ကိုဖ်က္ေနၿပီ။ သူလည္း " ဆရာ့ ၀င္ခြင္ျပဳပါ" လို႔ေျပာၿပီး (၁၀)တန္း(A)ရဲ့ ေရွ႕ အေပါက္ကေန ၀င္ခဲ့တယ္။ သူ႔ေနရာမွာ သူထိုင္တယ္။ စာအုပ္ေတြထုတ္တယ္။ ဒီဆရာ သင္ၾကားသမၽွကို နာယူမွတ္သား ဖို႔သူအဆင္သင့္ ျဖစ္ေနပါၿပီ။ေျမျဖဴေတြ ဖ်က္ၿပီးသြားတဲ့ ဒီဆရာဟာအတန္းဘက္ကို မ်က္ႏွာလွည့္လိုက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ " ကဲ ခုနက ၀င္ခြင့္ျပဳပါဆရာ ဆိုတဲ့ေကာင္ထၿပီးမတ္တပ္ရပ္ပါဦး"တဲ။့ သူ မတ္ တပ္ရပ္လိုက္တယ္။ ဒီဆရာ သူ႔အနားကိုတိုးလားၿပီး ခက္ထန္ တဲ့မ်က္နွာထားနဲ႔ သူ႔ကိုစူးစူးရဲရဲ ၾကည့္ ရင္း" ခင္ဗ်ား ကိုဘယ္သူ၀င္ခိုင္းလို႔လဲ" ဆိုၿပီး သူ႔ကိုေမးတယ္။ ၿပီးေတာ့သူ႔ ကို "မင္း ဘာေကာင္လဲတဲ့" ။ သူအရမ္းထူပူ သြားတယ္။ သူဘာျပစ္မွဳႀကီးမ်ား က်ဴးလြန္မိလိုက္ လို႔ပါလဲ ဆိုၿပီးစဥ္း စားတယ္။ ရွက္ရြံ႕ ေၾကာက္လွန္႔စြာနဲ႔ ဒီေန႔ေတာ႔ " ငါ ပါးရိုက္ခံရ ေတာ့မဲ့ေန႔ပါလား" လိုလဲ ေတြးမိလာတယ္။ သူဒီဆရာ ကိုျပန္ေျပာလိုက္တဲ့စကား က " က်ေနာ္ ေက်ာင္းသားပါ " လို႔။
ဒီအခ်ိန္မွာပဲ ထူးဆန္းတိုက္ဆိုင္စြာနဲ႔" ဆရာ႔ ၀င္ခြင္ျပဳပါ"ဆိုတဲ့အသံ နဲ႔ ေကာင္မေလး(၃)ေယာက္အ ခန္းအျပင္ကလွမ္းေျပာတယ္။ ဒီဆရာ မ်က္ႏွာထားေျပာင္းသြားတယ္။" ဟာ့ .၀င္ပါဗ်ား" ဆိုတဲ့ အသံနဲ႔မ်က္ႏွာထားကို သူခုထိမေမ့ဘူး။ ဒါနဲ႔သူလည္း ျပႆနာရွာခံရျခင္းေဘး ကကင္းလြတ္ၿပီး စာဆက္သင္ခြင့္ရတယ္။( ေၾသာ္..သူတို႔ေတြလည္း ဒီဆရာဆီမွာ က်ဴရွင္တက္ၾကတာ ကိုး)။
ေနာက္(၂)ရက္ေလာက္အၾကာမွာ သူ႔သူငယ္ခ်င္း"ေပါ့ဆိမ့္" ျပႆနာရွာခံရတဲ့ေန႔ပဲ။ ပံုႏွိပ္စာအုပ္တစ္အုပ္ ကို သူနဲ႔ေပါ႔ဆိ္မ့္(၂)ေယာက္ေပါင္းၿပီး ၾကည့္ေနတဲ႔အခ်ိန္မွာ ဒီဆရာ အနားကို ေရာက္လာတယ္။ ပံုႏွိပ္္္စာအုပ္ ဘာျဖစ္လို႔ပါမလာတာလဲဆိုၿပီး "ေပါ့ဆိမ့္" ကို ျပႆနာရွာေတာ႔တာပါပဲ။ အဲဒီေန႔က "ေပါ့ဆိမ့္" ေတာ္ေတာ္ေကၽြးခံ လိုက္ရတယ္။ သူ႔ရင္ထဲ ေတာ္ေတာ္စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ ပံုႏွိပ္စာအုပ္ ပါမလာတဲ့ တျခား သူေတြလည္း အမ်ားႀကီး ရိွ ပါတယ္။ သူ႔တို႔လို (၂)ေယာက္(၁)အုပ္၊(၃)ေယာက္(၁)အုပ္ေပါင္းၾကည့္ေန တဲ့ တျခားေက်ာင္းသာေတြကို ဒီဆရာမျမင္ဘူုးလား?(သူအရမ္းအံ့ၾသ ရျပန္ပါတယ္)။
သူငယ္စဥ္ကတည္း က ေပ်ာ္ရႊင္စြာတက္ခဲ့တဲ့ အထက(ဆင္တဲ) ေက်ာင္းႀကီးဟာခုေတာ့သူ႔အတြက္ ေပ်ာ္စရာ မေကာင္းေတာ့ပါဘူး။ သူ႔တို႔လိုပဲဒီဆရာရဲ့ ျပႆနာရွာျခင္းကို ခံရတဲ့သူေတြ အထက(ဆင္တဲ)ေက်ာင္း ႀကီးမွာဒုနဲ႔ေဒးပါ။ ဒီဘေလာဂ္ေလး ကိုဖတ္မိတဲ့ တေယာက္ေယာက္ကျပန္ေျပာၿပီးဒီဆရာကို ဒါေတြသိေစ ခ်င္တယ္။ ျဖဴစင္တဲ႔ သူ႔တို႔ ငယ္ဘ၀ ႏွလံုးသားေတြကို ဒဏ္ရာရရိွ ေစခဲ့သူ...။ ဒီဆရာဆီမွာက်ဴရွင္မတက္ ပဲ အတန္းထဲမွာ စြာတဲ့လူမ်ိဳးဆို ႏွိပ္ကြပ္ပစ္တတ္တာ ဒီဆရာရဲ႕အက်င့္ပါ။ ပညာေရးမွဴးရုံးမွာလဲ အတိုင္ခံရလို႔ျပဳတ္ေတာ့မလို ျဖစ္သြားပါေသးတယ္။ ပါးရိုက္ခံရတဲ့ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္(ခုသေဘၤာသား ျဖစ္ေနပါၿပီ)ရဲ့မိဘေတြကို ဒီဆရာရဲ့မိန္းမ ကအိမ္မွာ လိုက္ေတာင္းပန္ရတယ္။ အထက (ဆင္တဲ)ေက်ာင္းေတာ္ ႀကီးရဲ့တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ေတြပါ..။
ဒီဆရာ ဆီမွာ က်ဴရွင္တက္တဲ့ တခ်ိဳ႕ေကာင္ေတြဆိုေက်ာင္းက computer ကို ကိုယ့္ပစၥည္းလို ကုိင္ဖို႔အခြင့္အေရးေတြ ရရိွခဲ့ၾကပါတယ္။ သူ႔ထက္အတန္းႀကီး သူေတြပါ။" ဆရာ႔ .ကြမ္း" ဆို ၿပီးေပးတဲ႔ေကာင္ ေတြဆို ဒီဆရာ သိပ္သေဘာက်တာေပါ့။
သူဘယ္ညံ့လိမ့္မလဲ။ ဒီဘေလာ့ဂ္ ေလးကိုေရးဖို႔ဒီဆရာ ရဲ့ေနာက္ေၾကာင္း ကိုစံုစမ္းၾကည့္္ေတာ့ ဒီဆရာ ဟာ ဆင္တဲသား မဟုတ္ဘူးတဲ့၊ အထက္အညာက ဆိုတာသိလာရတယ္။ သမ၀ါယမ ေမာ္ေတာ္ေတြ ေခတ္ မွာဆင္တဲ ကိုေရာက္လာၿပီးေမာ္ေတာ္ဆိပ္မွာ ဆံပင္ရွည္ရွည္ ၊သနပ္ခါးပါးကြက္ၾကားနဲ႔ကုန္ထမ္းဖူးခဲ့ပါတယ္။ ဒီဆရာရဲ႕ဆင္တဲစေရာက္ျခင္းသမိုင္းအစပါ။ ေနာက္ဆင္တဲသူ(သူတို႔ဆရာမ)နဲ႔ အိမ္ေထာင္က်ပါတယ္။ ဒီ post ေလးကို ေရးမိတဲ့အတြက္ သခ်ၤာ(၁)သင္ဖူးတဲ့ ဆရာမ (ဒီဆရာရဲ႕ အမ်ိဳးသမီး)ကိုေတာ့ေတာင္းပန္ပါတယ္။
ရက္လႏွစ္ေတြအေတာ္ၾကာေပမယ့္ ငယ္ငယ္တုန္းက ႏွလံုးသားမွာစူးခဲ့တဲ့၊ယေန႔ ထိ မႏွဳတ္ရေသး တဲ့ဆူး တေခ်ာင္းကေတာ့ရိွ ေနခဲ့ပါတယ္။အရင္တုန္းကမ်ား respect ဆိုတာ ရိွခဲ႔မယ္ဆိုရင္ ခုခ်ိန္မွာlove ျဖစ္ေနမွာပါ။ အခုေတာ့ fear ျဖစ္ခဲ့ ရလို႔ ဒီ အခ်ိန္မွာ hated ေတြ ျဖစ္သြားခဲ့ပါၿပီ။ သူ႔က်ဴရွင္ မွာ မတက္လို႔ ေက်ာင္းက အတန္းထဲ မွာ ႏွိပ္ကြပ္ခဲ့ တဲ့ ဒီဆရာ ရဲ႕အေၾကာင္းေတြကိုသူၾကားေန ရတယ္။ ဇနီးသည္က လည္း ဆံုး၊ သားသမီးေတြကလည္း မလိမၼာၾကဘူးတဲ့။ သူစိတ္ မေကာင္းပါဘူး။
အထက(ဆင္တဲ)ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးမွာ တကယ့္ကိုဘုရားနဲ႔ တဂိုဏ္းတည္းထားၿပီး ကိုးကြယ္ရမဲ့ ေစတနာရွင္၊ ေမတၱာရွင္၊ ဂရုဏာရွင္ ဆရာ/ဆရာမႀကီးေတြ လည္း ေျမာက္ျမားစြာ ရိွပါေသးတယ္။ ပုထုဇဥ္ လူသားမွန္သမွ်ဟာ အမွား မကင္းဘူး ဆိုတဲ့ ဘုရားေဟာ တရားေတာ္ဟာအရမ္း ကိုမွန္ကန္လြန္းလွပါတယ္။ သူကိုယ္တိုင္ဟာလည္း...
ရင္ထဲကအရာအခ်ိဳ႕ ပါ။ တရားလက္လြတ္ ခံစားမိလို႔ေရး လိုက္တာ ... စကၤာပူကထုတ္တဲ့ေရႊျမန္မာ မဂၢဇင္းတာ၀န္ခံ အယ္ဒီတာ ေဒါက္တာခင္ေမာင္လတ္ေရးတဲ့ " ေတာ္ေတာ္ ဂြက်တဲ့လူ" ေဆာင္းပါးမ်ားဟာ ဒီအေၾကာင္း အရာေတြ ကို ဘေလာ့ဂ္မွာ ဖြင့္ခ်ဖို႔ တြန္းအားေတြျဖစ္ေစခဲ့ပါတယ္။
ေရးေႏြးၾကမ္း(ဆင္တဲ ကေဖး)
Tuesday, November 3, 2009
ဆင္တဲမွေဆာင္းည
ခပ္စိမ့္စိမ့္ ေလအေဝွ႔ေလးေတြနဲ႕ ေဆာင္းဆိုတဲ့ အရသာ သူ႕မွာရွိတယ္။ ေျမနီလမ္းေလးေတြရဲ႕ တစ္ဖက္တစ္ခ်က္က အိမ္ပုပုေလးေတြထဲမွာ ညအခါ ေစာင္ေတြကိုျခံဳျပီး မီးေတြလႉံေနၾကတဲ့ က်ြန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ငယ္ဘ၀ေတြ.... ေဆာင္းရဲ႕ ေအးျမမႉ႕ေတြကို အံတုျပီး ေျမနီလမ္းေလးေတြေပၚမွာ လမ္းေလ်ွာက္ ထြက္တဲ့အခါ စံပယ္၊ ယုဇနနဲ႕ ညေမႊးပန္း ရနံေလးေတြက ေမႊးပ်ံ ့ေနတတ္သလို ဟိုဟိုဒီဒီက စာက်က္သံေလးေတြကိုလဲ ၾကားရရဲ႕ ဒီအခ်ိန္ဆို ကိုလူပ်ိဳတစ္သိုက္ လမ္းမီးတိုင္ နေဘးနားက တီးဝိုင္းေလးေတြနဲ႕ ေရဒီယိုကမာရြတ္ ေနၾကျပီေလ။ တစ္ခ်ိဳ႕ခ်ိဳ႕ကိုေတာ့ သူပိုင္ဆိုင္တဲ့ သူ႕သတို႕သမီးရဲ႕ အလွကို လဖၻက္ေရဆိုင္နဲ႕ အေၾကာ္ဆိုင္တန္းေလးက သူ႕ရဲ႕သတို႕သမီး ဧရာဝတီဆိုျပီး မိတ္ဆက္ ေပးတတ္ပါတယ္။ က်ြန္ေတာ္တို႕ေတြ အရြယ္ေရာက္လို႕ သူ႕ဆီကစြန္႕ခြာျပီး အေဝးမွာ ေနရေပမယ့္ သတိရလို႕ ေဆာင္းညေတြမွာ သူ႕ဆီကိုျပန္လ်ွင္ ေအးျမမႉ႕ေတြ၊ ခန္႕ညားတဲ့ အျပံဳးေတြနဲ႕ သူနဲ႕သူ႕သတို႕သမီး ဧရာ၀တီက အျမဲဆီးၾကိဳလို႕ ေနပါတယ္။ ဒါေတြက သူပိုင္ဆိုင္တဲ့ သူ႕ရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ ေဆာင္းညေတြပဲေပါ့။
Wednesday, October 14, 2009
အလြမ္းမ်ား
Saturday, September 19, 2009
ဆင္တဲ ပံုျပင္ေလးပါ..
က် ေနာ္ တို႔ရင္ခုန္တတ္တဲ႔ အရြယ္ မွာ ေတာ့ သူဟာ ရင့္ က်တ္စျပဳေနပါၿပီ ။ တခ်ိဳ႕ ကသူတို႔ အက်ိဳး စီးပြါး အ တြက္သူ႔ကို အသံုးခ်ခဲ႔ဘူး တယ္။ အသံုးမ၀င္ ေတာ႔ တဲ႔ အခိ်န္မွာ ေတာ႔ သူ႔ကိုထား ရစ္ခဲ႔ၾကတယ္။ သူအျဖစ္က ေၾကကြဲ စရာ ေကာင္းပါတယ္။ဒါ ေပမဲ႔ သူဟာရင္႔ က်တ္တဲ႔ အလွနဲ႔ တည္ျငိမ္စြာရွင္သန္းခဲ႔ပါတယ္။
ညဘက္ လက္ဖက္ရည္ ဆိုင္ ထိုင္ၿပီး တဘက္ကမ္း ရန္ကုန္-ျပည္ကားလမ္း ေပၚမွာ သြားေနတဲ႔ ကားမီး ေရာင္ ေတြ ကို ေငးရင္းမ ေရရာ တဲ႔ဘ၀ အေၾကာင္းေတြ ကိုသူငယ္ခ်င္ေတြနဲ႔ ေဆြး ေႏြး ခဲ႔ဘူး ပါတယ္။ က်ဴရွင္ကအ ဆင္း ကမ္းနားက အေၾကာ္ ဆိုုင္မွာ သူငယ္ ခ်င္း ေတြ နဲ႔ အေၾကာ္ ပူပူ ေတြကို လုစားခဲ႔ဖူးပါတယ္။ေဆာင္းတြင္းဘက္မွာ ပြင္႔ တဲ႔ ေပါက္ပြင္႔ နီ ရဲရဲ ေတြရယ္.တခါတေလ တိုက္ တတ္ တဲ႔ေျမာက္ျပန္ေလ ေအးေတြနဲ႔ အတူစာေမး ပဲြ ေျဖခါ နီး မွာ ဘယ္ ကို မွန္း မသိ လြမ္းခဲ႔ ဖူး ပါတယ္။တခ်ိဳ႕ကသူရဲ႔ရင္ခြင္ထဲမွာအျမဲ ေနၾကၿပီး ေတာ႔ တခ်ိဳ ႔ကေတာ့ဧည့္သည္ ေတြပါ.သူဟာသူ႔ရဲ့ရင္ခြင္မွာလာၿပီးနားခိုတဲ့ ...ဘယ္ သူကို မဆိုအျမဲ ေႏြးေထြးစြာေထြး ပိုက္ ခဲ့ပါတယ္။
သူ႔ဟာ ခ်စ္သူ ကထားရစ္ခဲ႔ျခင္း ကို ခံ ခဲ႔ ရတဲ့ အထီးက်န္ သမား တစ္ ေယာက္ လည္း ျဖစ္တယ္။တခ်ိန္ ကေတာ႔ သူ႔ ရဲ့ ခ်စ္သူ က သူ႔ ကုိ အရမ္း ခ်စ္ ပါ တယ္ တဲ႔။ လမ္း ခဲြြ ဖို႔အေၾကာင္း မေျပာ ေၾကး ပါ တဲ႔။ခု ေတာ႔ လမ္းမခြဲ ပဲ နဲ႔ လမ္း သစ္ ထြင္ ၿပီးေလ်ွာက္ သြား တဲ႔ သူ႔ရဲ့ တခ်ိန္ ကပန္း ေတာင္း-ေတာင္ကုတ္ မဟာဗ်ဴဟာလမ္းမၾကီး ကေတာ႔ ကားႀကီးကား ငယ္ အသြယ္ သြယ္ နဲ႔သူ႔ ကို ေမ႔ ေန ေလာက္ ၿပီ ေပါ႔။ဒါ ေပမဲ႔ သူ... ရင္႔ က်တ္ တဲ႔ အလွ နဲ႔ တည္ ျငိမ္စြာ ဆက္ လက္ရွင္သန္ခဲ႔ ပါ တယ္။
က်ေနာ္ သူ႔ ကို ခ်စ္တယ္။ ငယ္ ဘ၀ အေၾကာင္း ေတြ စဥ္းစားရင္(ဒါမွမဟုတ္)ငယ္သူငယ္ခ်င္း ေတြ နဲ႔ ေတြ႔ရင္ သူ႔ ကို ပို ၿပီးသတိရ တတ္ပါတယ္။ က်ေနာ္ တို႔ မေမြး ခင္ က ဆို ရင္ သူ ဟာ ခု ထက္ ပို ၿပီး ျဖဴ စင္ ခဲ႔ ပါ တယ္။ သူ႔ကိုဘယ္သူ မွအေရာင္ မဆိုး ခဲ႔ပါဘူး။ လူတစ္စု သူရဲ့ရင္ခြင္ ထဲကို စေရာက္ လာ ၿပီကတည္းက သူ အေရာင္ ေတြ ေျပာင္း ခဲ႔တယ္..ျဖဴစင္တဲ႔ သူ႕ဘ၀ထဲကို သူ႔တို႔ ေရာက္ လာၿပီး ေနာက္ ပိုင္း သူစိတ္ ေတြ မနည္း ငယ္ခက္ထန္ ခဲ႔ဖူးတယ္။
ဘယ္ကို ပဲ ေရာက္ ေရာက္ သူ႔ကို မေမ႔ႏိုင္ ခ႔ဲ လို႔သူ႔ နာမည္ နဲ႔ 0nline မွာ blog ေလး တခုကိုသူငယ္ ခ်င္း ေတြနဲ႔စုၿပီးတင္ထားျဖစ္ခဲ႔ပါတယ္။သူငယ္ခ်င္း တို႔ ေရ.....ဒီ နာမည္ ေလး ကို ေတာ႔အား လံုး မေမ႔ ေၾကး ေနာ္.
ေရးသားတင္ဆက္သူ... ေရေႏြးၾကမ္း
